İstanbul Bilgi Üniversitesi öğrencisi Geçen yıl, 19 Mart olayları döneminde kampüs içinde bir yürüyüşe çıkmıştık. Boykot ettiğimiz kahve zincirinin önünde, orada oturanlara yönelik “Susma, sustukça sıra sana da gelecek” sloganını atmıştık.
Günler geçti ve o gün sloganın önemini daha iyi anladım; çünkü sıra gerçekten geldi. Rastgele bir gün, sosyal medyadan öğrendik ki üniversitemiz kapatılmış…
Okulumuzun personelinden akademisyenine, özel güvenliğinden öğrencisine kadar herkesin bildiği tek şey buydu. İnsanlar birbirini arıyor, “Ne olacak?”, “Ne yapacaksınız?” diye soruyordu ama kimse, bildiğinden fazlasını bilmiyordu.
Sadece tek bir kişinin tek imzasıyla alınmış bir karar vardı ve o kadar hiçbir açıklama yapılmadan alınmıştı. Böyle durumlarda yasalara güvenmek istiyoruz.
Arkadaşlarımız avukatlara, bilirkişilere ulaşıyor ve ne olacağına dair fikir almaya çalışıyordu. Ancak yaşadığımız ülkede her şeyin olabileceğini gördüğümüz için, yasalara dayanarak da olsa kimse gerçekten ne olacağını tahmin edemiyordu.
Sadece okulumuz için mücadele etmedik! Bir anda planlarınızı, gelecek hayallerinizi, sosyal hayatınızın önemli bir bölümünü kaybediyorsunuz.
Çocuğunuzun İngilizce kursunun son üç taksidini ödemeye çalışırken işsiz kalabiliyorsunuz. Her ne kadar mağdur edilmeyeceğimiz söylense de bu düşüncesiz kararı alanların bizim mağdur olup olmadığımızı ne kadar umursadıkları ortadaydı.
Bu yüzden o gün sadece okulumuz için mücadele etmemiştik. Oraya desteğe gelen insanlar da yalnızca dayanışma göstermek için orada değildi; tek adamın tek imzasıyla, kimseye hesap vermeden kararlar alabilmesine karşı çıktıkları için oradaydılar.
Ülkemizde son dönemde yaşananlar, mücadelelerimizin istediğimiz sonuçlara ulaşamaması nedeniyle birçok insanı hiçbir şeyin değişmeyeceğine inandırmış, mücadele azmini zayıflatmıştı. Bize “Bir şey değişmez”, “Boş ver”, “Boşuna uğraşıyorsunuz” da denildi.
Pes etmezseniz yenilmiş sayılmazsınızBelki her şeyin hemen değişeceği umuduyla değil ama yine de boyun eğmeyen bir kalabalık vardı. Etrafta ambulans olmamasına rağmen üzerimize kimyasal silah sıkıldı.
Kolu çıkan, okulun içinden işkenceyle dışarı atılırken kafası yarılan, burnu kırılan, bayılan arkadaşlarımız ambulansın gelmesini bekledi. Tüm bu skandallara rağmen yine de oradaydık.
Direnişimiz o gün başarıya ulaşmasa bile, orada olmaya devam edecektik; devam edecek insanlar mutlaka olacaktı. Ve ne kadar uzun sürerse sürsün, nasıl sonuçlanırsa sonuçlansın, hiçbir mücadelenin başarısız olduğunu düşünmüyorum.
Pes etmezseniz yenilmiş sayılmazsınız. Polisin ya da başındaki otoritelerin kendilerini yenilmez göstermeye çalışan propagandaları akılları karıştırıyor olabilir.
Ama bugün dünyada geçmişe kıyasla daha iyi şartlar elde edebildiysek, bu bile mücadelenin gücünün kanıtıdır. Birleşip mücadele etmeye devam ettikçe dünya daha iyi bir yer olacak.
