Fotoğraf: Elif Ekin Saltık/EvrenselBerkenYenimahalle/Ankara Amedspor’un 1. Lig şampiyonu olması ve Süper Lig’e çıkmasıyla birlikte artan sistematik saldırılar, Türkiye gündemini meşgul etmeye devam ediyor. Kulübün adının Amedspor olarak değişmesiyle başlayan tartışmalar, Deniz Naki’nin barış çağrısı üzerinden başlatılan linç kampanyaları ve ardından “ayrımcılık ve ideolojik propaganda” adı altında futboldan men ve hapis cezası alması; Amedspor’a yönelik faşist saldırıların başladığı yıllara denk geliyor.
Bugün futbol endüstrisi; tribünleriyle, kulüpleriyle ve federasyon kararlarıyla resmî ideolojinin hegemonyasını yeniden üretmeye ve burjuvazinin çıkarlarına göre hareket etmeye devam ediyor. Halkların renklerini, kimliklerini ve bir arada yaşama kültürünü engellemek için yaşamın her türlü alanına müdahale eden bu sistem; milyarlarca liranın döndüğü ve Türkiye’de en çok takip edilen konulardan biri olmasıyla futbolu kendi çıkarlarına göre dizayn ediyor.
Bütün bu kirli endüstride ise Amedspor’un şampiyonluğu yalnızca sportif bir başarı olarak değil, aynı zamanda ulus-devlet anlayışına ve endüstriyel futbola karşı da bir zafer olarak ortaya çıkıyor. Bu sistematik yapı, Türkiye’deki bütün tribünlere el atmış; tribünlerde milliyetçiliği ve şovenizmi pompalamış, 6222 sayılı kanunu çıkartarak bütün muhalif tribün gruplarının içini boşaltmıştır.
Bu kanun sözde “sporda şiddetin ve düzensizliğin önlenmesi” için 2011 yılında çıkarılmış ve taraftarların denetimine yönelik maddeler içermektedir. Bu kanunun gerekliliklerinin yerine getirilmesi için ne kadar seçici olunduğuysa aşikâr.
“Çocuklar savaşa değil maça gelsin” diyen Amedspor taraftarına yönelik polis şiddeti, deplasman yasakları ve keyfi güvenlik uygulamaları da bu politikanın bir parçası olarak devreye sokulmuştur. Maç günlerinde birçok şehir girişinde taraftarlar saatlerce bekletilmiş, toplu saldırılara maruz bırakılmıştır.
Faşist grupların organize ettiği provokasyonlar çoğu zaman cezasız bırakılırken, saldırıya uğrayan ve mağdur olan taraf yine Amedspor taraftarları olmuştur. Son olarak ise İstanbul’daki kutlamalarda Barikat İstanbul üyesi taraftarlar gözaltına alınmış ve bir taraftar tutuklanmıştır.
Bu örnekler Kürt halkının toplumsal alandaki varlığının önüne geçmeye yönelik müdahalelerdendir. Fakat Amedspor’a yönelik tüm bu baskılar, Kürt halkının gelişkin örgütlü yapısına yenik düşmüştür.
Bir şehir takımı olarak ortaya çıkan fakat Amed’e sığmayan bu kültür, dünyanın her tarafına yayılmış ve Amedspor’u topyekûn Kürt halkının sahiplendiği bir futbol takımı hâline getirmiştir. Amedspor etrafındaki bu birliktelik yalnızca bir takımı desteklemekten çok; bir hafızanın, dilin ve kültürün yaşatılma mücadelesi olmuştur.
Bu yüzden Amedspor’a yönelik faşist saldırılara karşı çıkmak yalnızca bir kulübü savunmanın ötesinde; devlet destekli çetelere, sermayenin böl-parçala-yönet siyasetine karşı da pozisyon almaktır. Bu dönemden sonra ise sporun birleştirici yanını, kardeşliği ve beraberliği esas alan bir mücadele hattı çizmek, bu politikaların boşa düşürülmesi için büyük bir önem arz etmektedir.
Irkçı, faşist, cinsiyetçi tribünlere karşı mücadeleyi büyütelim! İçerik yükleniyor... Fotoğraf: Evrensel Mahmut Algünerhan [email protected] İçerik yükleniyor... Fotoğraf: DHAİçerik yükleniyor... Fotoğraf: Susan Q Yin/Unsplash Merve Tur [email protected] İçerik yükleniyor... Hüseyin Kürşat Kırbıyık | Fotoğraf: ANKAİçerik yükleniyor...





