Güncelleme Tarihi: Haziran 20, 2026 07:01ntakya’da doğup büyüyen Nazlı Doğan Özsöz (40) sanatla ilişkisinin tohumlarının çocukluk yıllarında annesiyle birlikte izlediği tiyatro oyunlarıyla atıldığını söylüyor. Dokuz Eylül Üniversitesi’nde drama yazarlığı okuyan Özsöz halen Süleyman Demirel Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Sahne Sanatları Bölümü’nde ders veriyor.
Bir yandan da edebiyat ve tiyatroyla kurduğu üretim ilişkisini sürdürüyor. Yazarın geçen yıl yayımladığı ilk romanı ‘Yüreğin Kabarmış’, Duygu Asena Roman Ödülü 2026’ya değer görüldü.
Nazlı Doğan Özsöz’e bir kadının (Defne) yalnızlığını, annesiyle çatışmalarını, çocukluk travmalarını konu edinen bu güçlü ilk kitabını ve kadın hikâyelerine bakışını sorduk.◊ Duygu Asena Roman Ödülü almak büyük bir gurur olmalı... Ödül için arandığımda Asuman Büke (Duygu Asena Roman Ödülü seçici kurul üyesi) kendini tanıttı ve ben bu sırada ‘Kısa listeye kaldığınız için aramak istedik’ gibi bir cümle bekledim kendisinden. Sahiden ihtimal vermiyordum çünkü hem yarıştığım isimler çok büyüktü hem de sanırım iyi şeyler olacağına dair inancımız kayboldu.
İlk hissettiğim, birilerine ulaşabilmiş olmanın gururuydu.◊ Duygu Asena kadın hakları ve eşitlik mücadelesinin öncü isimlerinden... Onun sizde bıraktığı özel bir etki var mı? Olmaz mı?
Kadın yazınıyla bir yerinden ilişkilenmiş herkesin yolu Duygu Asena’nın yazdıklarından ve yaptıklarından geçer, geçmeli de. Ben kendisinin en çok dergiciliğinden etkilenirim, yaptığı yeniliklerden, kadınlara ulaşmak için dergiyi bir araç kılmasından... Bu sorunun bir yanıtı daha var ama uzatmamak için özetleyeyim; Asena’nın cenazesinde kadınların tabutu erkeklere bırakmaması bir aradalık ruhunu anlatan enfes bir hamleydi.
Geçenlerde kaybettiğimiz Fatmanur Çelik ve kızı Hifa İkra Şengüler’in de tabutlarını kadınlar erkeklere bırakmadı. Kız kardeşlik ruhunu bıraktı bize Duygu Asena... Erken büyümek...◊ Romanınızın kahramanı Defne çocukluğunda evde yaşanan gerilimi hafızasında taşıyor.
Sizce anne-babalar arasındaki çatışmalar çocuklarda nasıl bir iz bırakıyor? Elbette bir tahribatı oluyor.
Defne’de de oluyor. Ve sonunda da erken büyümek zorunda kalıyor, çünkü başının çaresine bakmazsa kimsenin ona yardımcı olmayacağının farkına varıyor.◊ Defne’nin annesinin reçel yaptığı bölümler var kitapta.
Bütün kırgınlıklara rağmen sürdürülmeye çalışılan bir hayat... Bunu kadınların görünmeyen direncinin yansıması olarak mı kurguladınız? Ne güzel bir yorum... Bunu yazarken planlamamıştım işin aslı ama zaten evin içine konumlandırılmış kadının durmadan yemek pişirmesi, komposto yapması, kocasına sofralar kurması kaçınılmaz değil mi?
Çünkü biliyorsunuz ki kadınlık rolü mutfakla çok ilişkilendiriliyor. Nefin de öğrendiğini işliyor nihayetinde...◊ Romanı 20 yaşında okuyan biriyle 50 yaşında okuyan birinin aynı anne-kız hikâyesinden farklı şeyler çıkaracağını düşündüm.
Yanılıyor muyum? Yani annemin ve yeğenimin okurken ne hissedeceklerini tartmaya çalıştım ama ne kadar öngörülü olabildim bilmiyorum.
Ben şu durumdan biraz sıkıldım işin aslı, ‘Annem beni ihmal etti, az sevgi gördüm, bu yüzden böyleyim, bağlanamıyorum’ dili bence artık hastalıklı bir yere gidiyor. Tamam, yaralarımızı tespit edelim; ama peki, sonra ne yapıyoruz iyileşmek için?
O babaya benzememeye çalışmak değil midir asıl önemli olan? Ya da kabullenmemek, kendi yolunu çizmek... Elbette ekonomik koşullardan azade konuşuyorum, herkesin hikâyesi farklı.
Velhasıl genç kuşağın bu başkaldırıyı görmesini, diğer kuşağın da ‘Biz bu hataları yaptık, siz yapmayın’ demesini isterim. Başarabildim mi; elbette okuyucunun takdiri.◊ Duygu Asena yaşasaydı, sizce ‘Yüreğin Kabarmış’ta en çok hangi karakterle ilgilenirdi?
Ah, ne güzel bir soru! Defne’nin iktidar olan babayla olan derdini ve başkaldırısını severdi sanırım.
Muhtemelen Nefin’den nefret ederdi, onun o esir hali tüylerini diken diken ederdi, ‘Ama anlatmak gerek bunları’ da derdi.‘Bilim dahi yeterince ilgilenmiyor’◊ Aradan yıllar geçmesine rağmen Duygu Asena’nın eserlerinde anlattığı meselelerin hâlâ değişmediğini düşünüyor musunuz? Ne yazık ki değişmedi, hâlâ kadın cinselliği bir muamma, konuşulmayan, örtülen bir şey.
Kadın hastalıkları da hakeza. Hatta bilimin dahi yeterince ilgilenmediği bir şey bu, geçen gün bir yerde okudum; ‘Harry Potter’ üzerine yapılan akademik çalışmalar vajinal enfeksiyonlar üzerine yapılan çalışmalardan çok daha fazlaymış.
Elbette Duygu Asena bugün geldiğimiz noktayı, kazanımlarımızı görse gurur duyardı ama hâlâ yapılması gereken öyle çok şey var ki...
